Przez  trzydzieści  lat  małżeństwa  przeżyliśmy  wraz z mężem wiele wzlotów i upadków. Obecnie, z per-spektywy  czasu,  mogę  stwierdzić,  że  warto  było  to wszystko przetrwać, zdobyć się na wybaczenie sobie i innym. Dzięki Bożej pomocy doznałam wewnętrz-nego oczyszczenia i dziś znowu jestem szczęśliwą mę-żatką.  Czuję  się  kochana  i  bezpieczna.  Stabilizacja i harmonia w rodzinie to bezcenne dary dla wszyst-kich pokoleń.Minęło wiele lat. W naszym dość dużym domu zo-staliśmy  już  tylko  we  dwoje.  Jeszcze  przed  wypro-wadzką dzieci dopadał mnie syndrom pustego gniaz-da. Bardzo się bałam, że nie odnajdę się w tej sytuacji. Syn  wyprowadził  się  już  prawie  pięć  lat  temu.  Na szczęście niedługo po tym wprowadził się zięć, a póź-niej pojawiła się wnuczka. „Gniazdo” znów się zapeł-niło – na dwa lata. Po ich upływie córka wraz z rodzi-ną przeniosła się do własnego domu. Taka jest kolej rzeczy. Dobrze się jednak stało, że wyprowadzili się w  przeddzień  świąt  Bożego  Narodzenia,  gdy  byłam pochłonięta przygotowaniami i nie miałam czasu na rozmyślanie o samotności. Potem zaś, zaraz po świę-tach, wyjechaliśmy na dziesięć dni w góry.Po  powrocie,  zaraz  następnego  dnia  poszłam  do pracy. Kiedy zmęczona wróciłam do domu, położy-łam się z książką do łóżka i wtedy zaskoczyłam samą siebie, gdyż zamiast rozmyślać o tym, jaka jestem nie-szczęśliwa  w  tym  pustym  domu,  powiedziałam  do męża: „Kochanie, jak mi dobrze, dziś nic nie muszę robić, nikt nic ode mnie nie chce!”.Wtedy uświadomiliśmy sobie oboje, że przez trzy-dzieści lat naszego małżeństwa nigdy nie mieszkali-śmy sami. Najpierw mieszkaliśmy u moich rodziców, później z dziećmi – dopiero teraz to się zmieniło. Mo-gliśmy się wreszcie poczuć we własnym domu swo-bodnie. Ostatnie lata są chyba jednymi z piękniejszych w całym naszym małżeńskim życiu. Owszem, dzieci nadal nas odwiedzają, ale to już nie to samo. Częstymi gośćmi w naszym domu są też moi rodzice.Obecna nadal jest w moim życiu choroba. Wiem, że z etapu „rzutów” przeszła już w stan „ciągły”. Tak na-prawdę, w moim odczuciu, żyję na ile się da z tą trudną diagnozą, bo choroba idzie obok mnie. Ostatnio jest coraz bliżej i częściej się spotykamy. Oznaki jej bywają zaś widoczne nie tylko dla mnie i najbliższych, ale i dla innych ludzi. Jest mi w takich chwilach ciężko w pracy, zwłaszcza gdy muszę spotkać się z prezesem lub dyrek-torem jakiejś placówki, którą obsługuję. Wydaje mi się wówczas, że nie wszyscy chcą pracować z osobą, która ma taki widoczny problem. Generalnie radzę sobie do-brze – funkcjonuję jak zdrowa osoba. Za to co robię, jestem wysoko oceniana, czego dowodem są referencje od wszystkich klientów, a zwłaszcza szpitali.