Rzadko spotyka się tak konsekwentnie zaprojektowane i perfekcyjnie zrealizowane dzieło naukowe jak książka Rozalii Wojkiewicz – mamy tu do czynienia z połączeniem wielkiego nakładu pracy i nieprzeciętnych uzdolnień, co musi zawsze dawać doskonałe rezultaty. Rozległa, starannie przygotowana i niezmiernie interesująca rozprawa wprowadza czytelnika w zagadnienie, które stanowi z pewnością jeden z kluczy do pełnego poznania poezji Młodej Polski i zinterpretowania jej imaginarium. Kompozycja całości jest dopracowana w każdym szczególe. Tytułowane rozdziały i podrozdziały prowadzą czytelnika od jednego punktu węzłowego do drugiego. Każdy z wykorzystanych przy tej okazji cytatów ma swoje znaczenie dla interpretacji, czego przykładem może być już pierwszy z tytułów – cytat zaczerpnięty z przetłumaczonego przez Miriama wiersza Goethego, „poezje są jak świątyń barwne szyby”, wprowadzający od razu w autotematyczne wątki liryki witrażowej. prof. dr hab. Anna Czabanowska-Wróbel (Uniwersytet Jagielloński) Wręcz zaskakujący wydaje się fakt, że nikt dotąd nie podjął się gruntownego opisania tak istotnej i atrakcyjnej materii, wiążącej zagadnienia z zakresu literatury (poezji) i historii sztuki, tym samym trudno oprzeć się wrażeniu, ze badania młodopolskiej wyobraźni poetyckiej pozbawione były ważnego – by nie powiedzieć – podstawowego ogniwa. […] Autorka pokazuje bogactwo, rozmaitość, ale i powtarzalność witrażowych światów figuralnych obecnych w młodopolskiej poezji. Dysertację młodej badaczki nazwałabym mową obronną, oskarżanej o schematyzm i przesadę, poezji przełomu wieków XIX i XX. dr hab. prof. UO Sabina Brzozowska (Uniwersytet Opolski)