Ziemia w bardzo dalekiej przyszłości. Życie na niej nie przypomina niczego, co jest nam znajome, choć wciąż istnieje, mimo wielu katastrof wywołanych przez człowieka. Społeczność, zwąca siebie omonami, jest dobra i pracowita, a jej główna przyjemność to zabawa z felixjatami. Asieda, specjalistka w dziedzinie marbinów podgenualnych, która właśnie dojrzała do czerwonej dreski, okazuje się być swoistym wybrańcem natury, za co społeczność udziela jej nieograniczonych przywilejów. W podziękowaniu omonalności postanawia znaleźć sposób na przedłużenie życia i zwiększenie przyrostu naturalnego, bo grupa mieszkańców planety zaczyna wykazywać tendencje uwsteczniające we wspomnianych dziedzinach. Nie jest z tym sama. Dzielnie asystuje jej Bonikar, felixjanin i ojciec ich bambin; grupa w pracowni omonemicznej; pierwociny i wreszcie rzeczone bambina, które bardzo szybko dojrzewają. Mimo dyskusji, każdy chce zwiększenia liczby poplonów, zwłaszcza stuprocentowych i dodania kolejnych kilku procent czasu do długości życia. W sielankę naukowo - felixjańską wkracza jednak widmo wirusa, spuścizna przodków, którą Asieda odkrywa, rozpoczynając badania historyczne. Zaszkodzi omonalności? A może dadzą sobie z nią radę? I co właściwie powoduje dermazję, przyczynę zbyt wczesnych odejść omonów?