JAK UWIERZYĆ W TO, ŻE NAJBLIŻSZA NAM OSOBA MOŻE NAS NIE KOCHAĆ?   CZY MOŻNA Z DNIA NA DZIEŃ NIE TYLKO STAĆ SIĘ DLA KOGOŚ OBOJĘTNYM, ALE WRĘCZ ZOSTAĆ ZNIENAWIDZONYM, CHOĆ NIC ZŁEGO SIĘ NIE ZROBIŁO?   „TO Evi” to poruszająca historia dwóch kobiet i ich rodzin, których drogi przecinają się w szpitalu psychiatrycznym. W jaki sposób wojna i okres powojenny kształtują osobowość i życiowe postawy bohaterek? Do czego doprowadza to wrażliwą Evi, kto rej relacje z matką są naznaczone dystansem i chłodem, a kontrastują z nadmiernym faworyzowaniem syna? Czy i gdzie dziewczyna znajdzie powierniczkę swoich sekretów? I czy tylko prości ludzie są w stanie wybaczyć bliźniemu najperfidniejsze grzechy? Wokół tych pytań krążą rozważania autorki pierwszej części książki „TO Evi”, przejmującej lektury o miłości, rodzinnych konfliktach, traumach i poszukiwaniach własnej tożsamości.   AUTORKA PRAGNIE, ABY KAŻDY CZŁOWIEK, NICZYM TOWARZYSZ OBSERWACYJNY, POCHYLIŁ SIĘ NAD STAWIANYMI PRZEZ NIĄ PYTANIAMI. Cała historia dzieje się w czasach PRL-u. Losy dwóch kobiet przecinają się w zaskakującym miejscu. Evi to młoda dziewczyna, której relacje z matką uwarunkowane są przez sytuację polityczną w naszym kraju. Kazia to żona i matka, która pada ofiarą niezrozumienia ze strony męża, a co za tym idzie, zostaje jej odebrana możliwość decydowania o własnym życiu. Czasy PRL-u i wspomnienia z nimi związane wywołują mieszane uczucia. Niektórzy z sentymentem mówią o życiu ,,za komuny”, inni chcieliby zapomnieć. A Wy jakie macie skojarzenia z tamtym czasem? Coś szczególnie zapadło Wam w pamięci?