Ponad sześciusetwersowy poemat, w dużej części utrwalony zgodnie z zasadami zapisu fonetycznego.Bruno Jasieński w swojej „Pieśni o głodzie” (1922) za nic zdaje się mieć zasady ortograficzne. Cały tekst, poza krótkim fragmentem „Śpiew maszyńistuw”, zapisana jest pisownią fonetyczną. To utwór chaotyczny i przesycony metaforami. Jest wyrazem radykalizacji poglądów poety na kwestie polityczne i przedstawia wzburzony proletariat.Książkę polecają Wolne Lektury — najpopularniejsza biblioteka on-line.Bruno JasieńskiPieśń o głodźeEpoka: Dwudziestolecie międzywojenne Rodzaj: Liryka Gatunek: Poemat