W złotej erze fantastyki naukowej (lata 30., 40. i  początek 50. XX wieku) królowała hard science fiction z linearną narracją i  bohaterami rozwiązującymi problemy naukowe lub techniczne, a  czasami ratującymi świat. Każdy, kto tęskni za taką dawną SF, znajdzie w zbiorze opowiadań Piotra Prokopowicza ów ulotny klimat, który współczesna literatura chyba już utraciła (zyskując zapewne w oczach niektórych literaturoznawców). Oprócz interesujących historii z kanonu tematów fantastyki naukowej (podróże w czasie, eksploracja kosmosu, kontakt z obcymi, niezwykłe wynalazki, mroczna przyszłość) są tu również opowieści fantasy przesycone dyskretnym humorem i dystansem (np. o Mikołaju, którego trudno nazwać świętym, albo o przydrożnym kamieniu).