Joanna ma dwadzieścia dziewięć lat, mieszkanie pełne ciotecznych i matczynych rad i swój Błękitny Zamek. Tylko tam jest jej dobrze itylko tam się z niej nie śmieją.  Nie słychać w nim przezwisk „o starej pannie” i nie trzeba spełniać cudzychwymagań. To świat fantazji. Poza nim, Joanna nie żyje naprawdę. Nie chce już odnajdywać radości tylko tam, w wyimaginowanym świecie ipostanawia żyć prawdziwiej. Jej decyzje szokują lokalną społeczność, ale w tejszalonej podróży nie jest zdana na samą siebie, ma przy sobie wiernegotowarzysza. To opowieść o tym, jak Joanna wyzwala siebie, żeby nawet jeśli ikrócej- żyć pełniej, w tym rzeczywistym, nie błękitnym, świecie.